زلزله...
دیروز که زبانت روزه بود و در انتظار افطار بودی
دیروز که چشمهایت هنوز از شب قبل خیس اشک و ماتم مولایت علی بود...
اری همین دیروز بود که دلم لرزید زیر پایم سست شدو خانه ام جنبید...
ترس تمام وجودم را فرا گرفت و دنیا پیش چشمم تیره و تار شد...
اما وقتی شنیدم که در قبال لرزیدن خانه ی من کاشانه ی تو ویران شد !
وقتی شنیدم که در همان هنگامیکه من می ترسیدم تو به خاک ها چنگ میزدیو
پاره های تنت را از زیر ان میجستی ...
وقتی دیدم که در لحظات اضطراب من تو چگونه داغدار شدی...
نه دلم.که تمام وجودم بار دیگر اینبار برای تو بود که لرزید...
هموطن همشهری هم زبان
ای کاش غم چشمانم را ببینی و باور کنیکه من هم چون تو برایت غمگینم
که برای روح رفتگانت امرزش
برای زخمی هایت درمان
و برای بازمانده هایت صبر میخواهم...
هم زبان من ای کاش بدانی که از همان روز هر چند ساعت یکبار تمام زندگی من هم میلرزد
با هر تکان اثباب خانه پله هارا دوتا یکی طی میکنم
شب ها حتی در زیر چادر و زیر اسمان شهر هم از ترس خوابم نمیبرد...
این هارا میگویم که بدانی دردت را از نزدیک و بند بند وجودم حس میکنم...
دلم بدرد می اید وقتی میشنوم که ساعت زلزله قرینه وقتی بوده که مردهایت بر سر باغ ها بوده اند و تنها
تنها زنان
کودکان مظلومت
پیران ناتوانت
و مریضان کنج خانه ات
را دیو اوار ها بلعیده...
چه سیاه و سرخ و دور از تصور است
حال مردانیکه پس از یک روز کاری
بجای دیدن خانه ی گرمه هر روزه
بجای خنده های کودکانیکه به سمتش میدویدند
جز خرابه هایی که ارامگاه عزیزانشان شده است چیزی نمی بینند...
دوستان من
شاید شما ندیدید ان پدری را که چون ابر بهار میبارید برای پسر ۷ ساله اش که زیر اوار مانده بود
دلش میسوخت ازینکه مدام یاد ان جمله ی پسرش می افتاد که با همان لحن کودکانه میگفت:نگران نباش پدر وقتیکه پیر شدی من بجای تو کار میکنم و زیر بال و پرت را میگیرم...
کجایی مهدی کوچک بابا ؟
کجاییکه ببینی پدرت در یک نیمروز چنان پیر و شکسته شده که شاید دیگر نشناسیش !
پس کجایی که زیر بال و پرش را بگیری و این اشک های تلخ را با دستان کوچکت از گونه هایش پاک کنی...
۲روز است که اینجا عزای عمومی است
نیازی به زیرنویس برنامه ها نیست
خیلی سخت نیست که بفهمی رنگ و بوی عزا تمام شهر را پر کرده است
کسی نمیخندد
ما هم چون تو لرزیده ایم پس غم تورا در دل داریم...
برایت ارزوهای خوب میکنم
مردم عزیز دوستان من
از همه ی شما عاجزانه تقاضا میکنم که حتی اگر هیچ کاری از دستتان ساخته نیست
دستان خداییتان را بالا بگیرید و برای
این پاره از وجودمان که زخم دیده است دعا کنید...
امین !
